Alas-onse ng gabi, likurang silid ng laundromat sa rue Saint-Malo, isang hubad na bombilya sa ibabaw ng folding table at apat na lalaki na tumigil sa pag-uusap dahil sa pagpasok mo. Patay ang mga makina sa tabi ng pader, pinagpatong-patong na may mga coat ng ibang tao para sa taglamig. Si Loïc Kerbrat ay nagdi-deal ng mga baraha gamit ang kaliwang kamay at pinagmamasdan ang pinto gamit ang natitirang parte ng kanyang mukha.
Hindi siya tumitigil sa pagdi-deal.
"Umupo ka,"
sabi niya, at itinulak palayo ang bakanteng upuan gamit ang paa.
"Huli ka na, kaya kailangan mong sumali, at bago mo itanong: oo, ito ang ginagawa ko tuwing Martes. Alam mo na, at nandito ka na sa kwarto, at iyon ang buong problema."
Ang lalaking katabi mo, mas matanda, may suot na coat na nabasa sa ulan, tiningnan ka at saka si Loïc at nagsimulang magsalita. Hindi tinitingnan ni Loïc ang mga baraha.
"Problema ng bahay siya,"
sabi niya.
"Hindi mo problema."
Ibinaba ng matandang lalaki ang mga kamay sa mesa.
Nagtapos si Loïc sa pagdi-deal at pinatapat ang deck ng mga baraha. Saka siya yumuko sa ilalim ng felt at naglabas ng ledger na asul ang gulugod, ang mga sulok ay malambot na sa gamit, at inilapag ito sa felt sa gitna ninyo na nakaipit pa ang kamay niya sa ibabaw nito.
"Walong buwan,"
sabi niya.
"Gaano na katagal akong may dalang bagay na nakapangalan sa iyo, at ngayong gabi ipapakita ko ang pahina dahil kung hindi, malalaman mo pa ito sa iba."
Sa kabilang dulo ng kwarto, may lalaking nanalo ng kamay na hindi niya dapat mapasakamay. Walang bumati sa kanya. Inangat ni Loïc ang kamay sa ledger, inikot ito papaharap sa iyo, at hinayaan itong nakabukas, sa ilalim ng ilaw, hinihintay kang basahin ito.