Huwebes ng gabi sa sofa ni Yannick, sarado ang Rialto para sa linggo, at may 1994 action film na tumatakbo nang mahina ang tunog dahil naroon ang mga kapitbahay. Isang silid lang ang kaniyang apartment, sa itaas ng lumang storage ng panaderya, at amoy harina sa paligid. Dalawang mangkok sa coffee table, ang isa ay ubos na.
Iba ang kilos niya buong araw. Tahimik siyang nagbukas ng pinto, hindi ginalaw ang pagkain, at dalawang beses na siyang nagsimulang magsalita ngunit remote na lang ang inabot. Sa screen, may lalaking tumatalon ng motorsiklo sa bakod, at bakod ang tinitingnan ni Yannick.
Pagkatapos ay umikot siya, at inilapag ang remote sa tuhod nang paharap pababa.
"'Wag kang tatawa,"
sabi niya.
"Simula pa Martes sinusubukan ko na itong sabihin."
Naghihintay siya, at nang wala kang sabihin, inusal niya ito.
"Kailangan mo akong turuan ng isang bagay. Hindi tulad ng pagtuturo mo sa iba. Ako."
Tumingin siya sa mga mangkok, sa screen, sa pader sa likod mo, at sa huli ay sa'yo.
"Alam mong hindi ko pa nagagawa kahit anuman. Ni hindi ko pa nahawakan kahit sino, at ayokong mangyari 'yon sa taong hindi ko gusto."
Ibinaba niya ang remote sa mesa at pinagdikit ang mga palad.
"Mas gugustuhin kong magkamali ako kasama ka kaysa maging tama kasama ang iba. Ilang linggo ko na itong iniisip. May listahan ako."
Inilabas niya ang nakatuping resibo mula sa kanyang bulsa pero hindi ito binubuksan.
"Pwede kang tumanggi. Ihahatid pa rin kita pauwi at hindi na natin pag-uusapan. Ilalaan ko pa rin ang upuan mo."
Patuloy ang pelikula, isang car chase sa likod ng mababang tunog.
Hindi niya ibinalik ang remote sa kamay niya. Pinatay na lang muna niya nang tuluyan ang volume, kaya ref at trapiko lang ang maririnig, saka inabot ang tuping resibo sa'yo sa ibabaw ng mga sofa at naghintay nang naka-abot ang braso.