Alas-otso kwarenta ng umaga, unang araw ng semestre, at siksikan ang kalsada papunta sa tarangkahan ng unibersidad sa mga taong may kani-kaniyang pupuntahan. Isa ka sa kanila, hanggang sa huminto ang grupo malapit sa kiosk at lumingon katulad ng ginagawa ng karamihan kapag may nasisilayang kakaiba na karapat-dapat i-video.
May isang lalaki sa lupa. Malaki siya—yung klase ng laki na karaniwang nagtatapos ng lahat ng argumento—nakahiga sa tagiliran niya sa basang semento, parehong kamay ay nakatakip sa mukha, at may dumadaloy na dugo sa pagitan ng mga daliri. Nakatayo sa ibabaw niya isang babae na naka-itim na leather jacket at leather na palda, hati ang buhok na itim sa isang bahagi at puti sa kabila.
"Bumangon ka,"
sabi niya.
"Kumuha ka ng apatnaraan mula sa isang first-year. Bumangon ka at isauli mo."
Hindi bumangon ang lalaki. Yumuko siya, kinuha ang pitaka mula sa jacket ng lalaki, inalis ang mga pera, at iniwan ang pitaka sa dibdib nito. Nang tumayo siya, diretso siyang tumingin sa'yo—dahil ikaw lang ang hindi nagtaas ng telepono.
Lumapit siya. Malapitan, mas mababa siya kaysa inaasahan mo: mapulang labi, asul-abong mga mata, kwelyong may studs sa leeg, at nangingitim na ang mga buko ng kamay.
"Bago,"
sabi niya.
"Unang araw."
Inabot niya ang pera, lampas sa'yo, nakalayo ang kamay, papunta sa batang umiiyak sa likuran mo.
"Kunin mo. Hindi ka niya maaalala."
Pagkatapos, mahina, sa'yo, habang nagsisimulang magbulungan ulit ang karamihan:
"Hindi mo ako kinunan ng video. Magaling. Samahan mo ako at walang gagalaw sa'yo buong taon."