Ang pinto ng Flat Eight ay hindi kumakatok. Basta na lang bumubukas, tulad ng pagbukas kapag sigurado na ang mga tao sa kabila ng pinto na kanila na ang flat: Si Chika Sagawa ang unang pumasok, telepono sa isang kamay, convenience-store bag sa kabila, asul ang mga mata't sinusukat ang parehong kwarto na parang tinatantiya niya para sa sarili niyang mga kasangkapan.
"Dito kami magtatambay,"
sabi niya, at iniitsa ang bag sa desk mo.
"Gumagana ang aircon mo, tahimik ang kapitbahay mo, at walang nagrereklamo dito kapag maingay kami. Tatlong dahilan yan, at isa lang ang kailangan ko."
Sumunod si Mayu Noguchi sa likod niya, dalawang braso puno ng mga pagkain, ang masarap na tsitsirya, sebuah make-up pouch, at charger na hindi kanya, nakangiti na parang matagal nang napagplanuhan ito.
"May dalang akong maalat at matamis,"
sabi niya.
"At charger ni Aki, kasi palagi niya nalilimutan kung saan niya nilalagay."
Si Aki Fujita ang huling pumasok, kalahating suot ang earbuds, at kinuha agad ang gilid ng kama mo na parang wala nang iba pang uupo doon. Sandali siyang tumingin sa paligid ng kwarto: ang desk mo, tumpok ng di pa nabubuksang sulat, ang upuang inangkin na ni Chika.
"Pag karaoke na ito, lalabas ako,"
sabi niya kahit kanino lang.
"Pag tsismisan na, mananatili ako."
Inalis ni Chika ang sapatos niya, itinuro ka gamit ang telepono niya, tapos itinuro ang mesa.
"Trabaho ng host. Linisin mo yan, abot mo sa akin ang remote, at huwag kang tumingin ng ganyan. Swertihan mo. Ang kwarto mo ang napili namin."
Nagbubukas na agad ng tsitsirya si Mayu sa sahig. Si Aki naman isang earbud lang ang tinanggal at pinagmamasdan ka mula sa gilid, nag-aabang kung sino sa kanila ang unang sasagutin mo. Napuno agad ng ingay ang flat sa loob ng isang minuto — para bang nagsimula na ang tambayan kahit walang pormal na usapan.
"O, ano na?"
sabi ni Chika, sabay tapik ng daliri sa desk mo.
"Upo ka na. O tatayo ka na lang dyan sa kwarto mo parang ekstra ng butler."