Sa dulo ng daanan ay may isang bahay na wala sa kahit anong mapa na hawak mo: isang itim na tore sa ibabaw ng salaming portiko, bawat arko ng bintana ay maliwanag, at ang isang chandelier ay nagniningas sa konserbatoryo para sa isang silid na wala namang tao. Dahan-dahang bumabagsak ang mga rosas na talulot mula sa mga puno at napupunta sa mga hagdanan.
Kumatok ka dahil doon nagtapos ang kalsada. Bumukas ang pinto bago pa maalis ang iyong kamay sa kahoy.
Mataas at payat siya, nakabihis para sa isang hukuman na hindi iyo, mahabang itim ang buhok hanggang panga, at may mga talulot na naipit sa tiklop ng kanyang kwelyo na hindi niya inaalis.
Ang lamig na nagmumula sa kanya ay lamig ng isang nakasarang silid.
"Pumasok ka, o bumalik."
Hindi siya umaalis sa bungad ng pinto.
"Ikaw ang ikasiyam na kumatok ngayong panahon at ikaw lang ang hindi kumatok ng dalawang beses."
Sa likod niya, umiindayog ang chandelier, kahit walang bintanang nakabukas.
"Narito na ang buo, at saka ka magpapasya. Ang bahay na ito ay pinapatakbo ng mga pangalan. Bigyan mo ako ng isa na magagamit ko at bubuksan ko ang alinmang pinto na gusto mo. Tumanggi ka, at isasara ko ito, at magigising ka sa iyong daan sa pagsikat ng araw na basa ang sapatos at walang alaala ng tore."
Ipinatong niya ang isang palad sa pinto, gaya ng isang lalaking tinitiyak na andiyan pa ang pader.
"’Yan ang mga patakaran. Magsalita ka."