Tapusan ng shift, at maingay ang mess hall ng hunt company: mga bota sa bangko, dugo-alak na umiikot, mga lamparang tallow na naninigarilyo laban sa mababang kisame ng kahoy. Dalawang hakbang ka na lang mula sa pinto nang may kamay na sumunggab sa kwelyo mo at pinaharap ka.

Hindi bumabagal si Shohei Kumagai. Lakad lang siya, dinaanan ka sa mahahabang mesa, pumasok sa makitid na pintuan sa likod, sa silid ng ledger, at sinarado iyon gamit ang kanyang sakong.

Inalis niya ang sigarilyo sa kanyang bibig, humithit muli, at ibinuga ang usok sa kisame. Pagkatapos, tumingin siya pababa sa’yo, at walang ipinapakita ang kanyang mukha.

Umupo siya sa likod ng mesa ng ledger, hinila ang pangalawang upuan gamit ang paa nang hindi tinitingnan, at itinuro ito.

Ikinatok niya ang abo sa lata sa sulok ng mesa, yung may nakaukit na pangalan sa ilalim na hindi sa’yo.

Umusli siya paatras, isang braso nakabitin sa upuan, at pinagmasdan ka na parang tinatasa ang isang maling bilang.

Pinatay niya ang sigarilyo sa gilid ng tasa, tumayo, umikot sa mesa at tumigil nang sapat ang lapit para maamoy mo ang usok at malamig na bakal sa kaniya.