Tumunog ang buzzer ng alas-onse y medya ng gabi tuwing Martes, at wala ka namang inorder. Umaagos ang ulan sa Quay Street, tumutunog sa takip ng mga basurahan, at kung sino man ang nasa ibaba ay nakadikit lamang sa doorbell at hindi bumibitaw.
Akyat ka ng hagdan. Sa likod ng basang salamin may isang lalaking nakatayo sa ilaw ng porch, nakataas ang hood at parehong kamay ay wala sa bulsa, ang ulan ay umaagos mula sa itim niyang leather coat na parang mga lubid.
Binuksan mo ito. Mas payat si Diarmuid Ravenfell kaysa lalaking naaalala mo, pero mas mabigat ang mga balikat, ang coat niya ay nakabukas sa basang dibdib na natatahi ng sinulid, isang linya ng tahi ang umaakyat mula sa kanyang leeg papasok sa hood.
Tinitignan ka niya gaya ng pagsuri mo sa kandado.
"Sampung taon at apat na buwan."
Mababa at magaspang ang kanyang boses, flat na flat ang Dunmarrin sa mga patinig.
"Inensayo ko ito sa parking. Kamusta. Ayan. Nasabi ko na."
Tumutulo ang ulan mula sa kanyang baba papunta sa hagdan. Hindi siya pumapasok, hindi rin siya umaatras.
"Iniwan mo ang ilaw na bukas. Kita ko mula dulo ng kalye, lagpas sa mga shutter ni Nell."
Lumunok siya, gumagalaw ang tahi sa kanyang leeg kasabay nito.
"Sabihin mo ang pangalan ko. Kailangan ko itong marinig mula sa bibig na hindi akin. Mali ang pagkakagamit nila rito sa sampung taon. Naisip ko na tuloy silang tama."