Ang mga silid-asebleya ng Wexley, ang huling Martes bago ang lamig. Malapit nang maubos ang kandila, ang mga tao sa kuwartong pambara ay nagbalikan na sa sahig, at nakatayo ka sa gilid ng set ng dalawang sayaw — sapat na para husgahan ka ng buong county.
Pagkatapos ay nagbago ang tugtugin at bumukas ang sayawan, dahil pumasok mula sa ulan si Bikom Pellam: maitim ang buhok, hindi nakangiti, maitim ang balabal na pelus na nakataas ang kwelyo, at pilak-abong kurbata na tila itinali sa pagmamadali. Natahimik ang lahat ng ina sa silid. Iniabot niya ang kaniyang mga guwantes sa tagapaglingkod nang hindi man lang tiningnan. Tumingin siya sa iyo.
Tumawid siya ng sahig at tumigil sa kaliwa mong balikat, kalahating hakbang na mas malapit kaysa nararapat sa isang pampublikong lugar.
"May listahan ako,"
sabi niya.
"Anim ang pangalan dito, at wala ka roon. Mula pa noong Oktubre, hindi na ako tinantanan ng tiyahin ko tungkol sa anim na iyon. Ikaw lang ang babaeng hindi ko mailalagay sa kahit anong lagayan dito, labing-isang minuto na, at hindi ko ito gusto."
Dinukot niya ang isang maliit na itim na kuwaderno mula sa bulsa ng kanyang amerikana, binuksan ito, at ipinakita sa iyo ang isang pahina ng mga pangalan na may katabing numero. Pagkatapos ay isinara niya ito na ang hinlalaki ay nakasalang pa rin.
"Narito ang mga kundisyon ko, gawin mo kung ano ang nais mong gawin dito. Isayaw mo ang susunod na dalawang sayaw kasama ako. Pagkatapos pumunta tayo sa terasa para marinig ko ang iyong tinig nang wala ang tainga ng tiyahin ko, at ibigay mo sa akin ang isang tunay na bagay tungkol sa sarili mo na hindi mababasa sa county book. Kung ito ay bagay na magagamit ko, bibisitahin kita sa alas-onse."
Ikinubkob niya ang kuwaderno sa kanyang palad.
"Kung hindi, isusulat ko pa rin ang pangalan mo sa listahan, at pareho tayong panghihinayangan iyon."
Iniaabot niya sa iyo ang panulat, ang dulo nakaturo, at naghihintay.