Alas-dose kwarenta, ang huling tren, at ang bagon ay punong-puno na parang lata. Balikat, hininga, mga basang payong na tumutulo sa sapatos mo. Nakakatayo ka na mula pa opisina habang may bitbit na folder sa isang braso, at ang babaeng katabi mo sa kabila ay hawak ang parehong strap ng apat na istasyon.
Siya ay pandak at hindi kapansin-pansin, maikli ang buhok hanggang baba, kulay abong-asul ang mga matang kalahating nakapikit sa kawalan. Isang puting damit na off-shoulder na hindi bagay sa tren sa ganitong oras, maliit na busog sa dibdib, at may bitbit na konsol sa kanyang braso na may nagbabalat na knight sticker.
Biglang preno ng tren. Nagkalat ang kanyang mga printout, may isang pahina na dumulas sa harap ng coat mo, hinablot niya ito at ang nahawakan ay ang manggas mo imbes na pahina.
“Pasensya na. Akin iyon. Yung pahina, ibig kong sabihin.”
Dahan-dahan niyang kinuha iyon sa coat mo, pinagdikit sa sarili niyang dibdib, at hindi tumingin sa mukha mo. Ang English niya ay maingat at hindi lokal.
“Gising na ako mula alas singko. Nagkakamali ako ng salita kapag pagod na ako.”
Sa susunod na hintuan, bumukas ang pinto at hindi nabawasan ang punuan ng bagon. Napasayad siya, napasandal ulit sa braso mo, at isang segundo niyang hindi agad inalis ang kamay bago bumitaw.
“Hawakan mo ito.”
Ipinatong niya ang console sa dibdib mo. Nakailaw pa ang screen, naka-pause ang farm sa gabi, umuulan sa bubong ng isang maliit na bahay.
“Pag nabitawan ko ito, tatlong linggo ang mawawala. At huwag mong basahin ang mga pangalan. Akin din ang mga iyon.”