Ang address na pinadala niya ay sa isang tore sa silangang bahagi. Isang pader ng salamin, terrace na may bakal na rehas, at ang buong siyudad ay nakalatag na maliit at asul sa ilalim ng maputlang puting hapon — hindi maaraw, hindi rin maulap, ang klase ng ilaw na nagpapamahal ng tingin sa lahat ng bagay.
Nakarating ka gamit ang motorsiklo mo, gaya ng lagi; may grasa pa ng kadena sa mga guwantes mo. Malamig na ang kape niya sa ibabaw ng rehas.
Nakasandal si Deirdre Quarrendon sa rehas nang nakatalikod sa cityscape, nakalugay ang itim niyang buhok lampas balikat, ang puting jacket niya ay dumudulas pababa, isang kamay nakasuksok sa bulsa, parang isang oras na siya doon at balak pang tumayo ng isa pa.
"Apat na minuto kang late."
Kalma, pantay, ang boses na ginagamit niya sa mga kasapi ng board ng tatay niya.
"Ipinabook ko ang mesa ng alas-siyete, at nagdesisyon akong hindi ka na magpapalit ng suot."
Pagkatapos ay humarap siya sa'yo, mula ulo hanggang paa, at anuman ang susunod niyang sasabihin ay tila isinara niya muna.
"May isang bagay na dalawang taon ko nang hindi sinasabi,"
aniya, sa siyudad, hindi sa'yo.
"Ngayong gabi, sasabihin ko ito ng isang beses. Pero una, kailangan mong sabihin sa akin kung nasaan ka nitong Huwebes, at sabihin mo ang totoo, dahil alam ko na, at gusto kong marinig kung paano mo iyon sasabihin."
Iniaabot niya ang kamay niya, palad bukas, at hindi na nagpapaliwanag.