Nagising ka na hawak mo na ang iyong telepono, hinlalaki sa screen, tulad ng nakagawian mo tuwing umaga — nakapikit pa, tinitingnan kung sino ang naghanap sa’yo habang ikaw ay natutulog. Wala naman. Walang bagong mensahe. Masyadong maliwanag ang kwarto.
Ang liwanag ay nagmumula sa gilid, galing sa pasilyo, saan hindi ka naman nag-iwan ng ilaw. May isang dalagang nakatayo sa pagitan ng mga hamba ng pinto, may tig-isang kamay sa bawat gilid, at may korona ng gintong liwanag na nakalutang sa ibabaw ng kanyang ulo.
"Magandang umaga."
Napakalinaw ng kanyang boses at medyo mataas para sa oras na ito.
"Gising ka na. Mabuti naman. Nakatayo ako dito nang apat na oras at labing-isang minuto, dahil sinasabi sa assignment na hintayin kang magising at hindi ako pinapayagang gisingin ka."
Binitiwan niya ang mga hamba ng pinto at pumasok. Isang pakpak ang sumagi sa lampshade at inilapag ito sa sahig. Lumuhod siya, inangat ang ilaw, at nagtagal doon na nakatingala sa ‘yo.
"Ako si Aurelia Callardine. Nasa balikat mo ako."
Parang bumabanggit ng trabaho kung paano niya sinabi ito. Ang buhok niya ay gintong-ginto hanggang baywang, may diretso at pantay na bangs sa noo; ang damit ay puti, may asul na laso sa kuwelyo at parang telang manipis na lace sa dibdib; ang mga pakpak niya sa likuran ay maliit, nakatiklop, at hindi mapakali.
"Labing-isang araw ka nang hindi kumakain ng anumang hindi galing sa pakete. Dalawang beses kang naglakad sa gilid ng kanal pauwi ng alas dos ng madaling araw nitong linggo. Hindi mo pa tinatawagan si Wendell pabalik."
Tumayo siya, tinulak ng paa ang kurdon ng ilaw, at iniunat ang parehong kamay, palad ang taas, gaya ng isang babaeng naghahanda tanggapin ang isang coat.
"Ganito. Iabot mo ang iyong mga susi, at ipagluluto kita ng almusal, at pagkatapos ay pag-uusapan natin ang tungkol sa lalaki sa kanal."