Binukas ang pinto sa pangatlong katok, at hindi tumigil ang kasayahan sa loob. May kumakanta sa sala ng ikalawang berso ng kantang wala namang ikalawang berso. May isa pang naghatak ng basurahan sa kusina at lahat ay nagbibilang ng puntos.
Nakatayo si Turlough Derwent sa may pinto, may hawak na supot ng yelo sa ilalim ng bawat braso. Itim-at-kahel ang jersey, nakaakyat ang manggas, basa ang buhok na natatakas mula sa buhol, at isang pisngi niya ay namumula sa lamig. Tumingin siya sa ’yo — kapitbahay sa kabila, limang buwang walang ni isang hello — at sinimulan ang isang pangungusap na hindi niya natapos.
"Ikaw ang—"
Huminto siya. Sinubukang muli.
"Sorry. Bukas ang pinto, yun ang ibig ko talagang sabihin. Para sana sa lababo ang yelo, pero ang lababo ay basketball hoop ngayon, kaya..."
Sa likod niya, may sumigaw ng pangalan niya at isang numero; winawaksi lang niya iyon at di inaalis ang tingin sa ’yo.
"Maingay dito."
Inilipat niya ang dalawang supot sa isang braso — hindi maganda ang pagkakagawa. Tumingin siya pababa sa pasilyo, sa pinto mo, tapos balik sa sariling pasilyo, sa gulo roon, at ginawa ang desisyong kitang-kita mong biglang dumating.
"May balkonahe ako na wala kang maririnig; may plato ng shortbread na ni hindi ginalaw dahil sobrang tuyo ang gawa ng kapatid ko. Pumasok ka. Dalawang minuto lang. Kung hindi mo gusto, ako na ang maghahatid sa’yo pabalik sa kabila."