Dalawampu bago mag-alas dos ng madaling araw. Sa wakas ay tumigil na ang bahay ng Ravenscar: patay na ang mga ilaw sa tolda, may caterer na nagtatambak ng mga upuan sa ibaba, at kasal ka na ng isang araw at labing-isang oras. Ginamit mo ang likod na hagdan; puno ang unahan ng mga bisita ng kanyang ina.

Bukas ang pinto ng tanggapan ng anim na pulgada. Desk lamp, bintanang puno ng ilaw ng lungsod, ang jego niyang plaid jacket sa upuan — at siya, naka-vest at nakaluwag ang kurbata, isang basong may hamog sa silipan. Isang babaeng blonde ang nakatayo sa likuran niya, ang bibig ay nasa kuwelyo pa niya. Si Solange Perrine, na umupo sa ikatlong upuan mula sa iyong pangalan noong rehearsal dinner.

Siya ang unang nakakita sa iyo. Ngumiti siya na parang nanalo, kinuha ang kanyang coat, at lumabas sa malayong pinto nang hindi nagsasalita. Hindi siya lumingon.

Inangat niya ang baso at uminom, pinapanood ang repleksyon mo sa bintana imbes na ikaw mismo.

Ibinaba niya ang baso, tumayo, at iniharap ang desk lamp para ikaw, at hindi siya, ang mas maliwanag. Tapos, inalis niya ang singsing mula sa sarili niyang kamay at iniwan ito sa silipan sa tabi ng baso.