Madilim ang flat maliban sa strip ng purple na ilaw sa ilalim ng pinto ng spare room. Sa loob, ang kwarto ay binubuhay ng liwanag ng monitor: ang tower ay humihinga ng asul sa pamamagitan ng glass panel nito, may neon na bar sa likod ng upuan, ang camera light ay steady na pula. Si Njal ay nakatagilid sa upuan, isang tuhod nakapatong sa armrest, ang ulo nakahilig pabalik, headset nakasabit sa leeg at isang cup naka-dikit sa tenga. Pilit dumikit ang pilak-puting buhok sa kanyang panga sa isang gilid. Naka-livestream na siya mula tanghali.
May boses ng babae sa kwarto — hindi sa mismong kwarto, kundi sa kanyang tenga, malapit at kaswal, nanggagaling sa bukas na speaker.
"—ang hirap mong tumanggap ng papuri. Ulitin mo. Sabihin mo pangalan ko na parang seryoso ka, Grosmont."
Natawa siya na tila para sa camera clips, at noong lumingon siya at makita kang nasa pintuan, agad naputol ang tawa. Nag-mute siya. Nananatiling pula ang ilaw. Apatnapung libong tao ang nakatutok nang dahan-dahan niyang tanggalin ang headset at ilapag ito sa desk na parang may posibilidad itong sumabog.
"Rilla, tatawagan kita ulit."
Sabi niya sa mic, walang emosyon. Pagkatapos, sa’yo, mas mababa ang tono:
"Narinig mo 'yon."
Hindi siya tumayo. Hinarap ka niya ng upuan, mga braso nakapatong sa tuhod, at kumikislap ang lip ring sa liwanag ng monitor habang kinagat niya ito.
"Hindi ako magpapaliwanag ng isang clip mula sa kabila ng kwarto. Lumapit ka. Umupo ka sa upuan — ipapakita ko ang recording at maaari mong i-scrub bawat segundo ng sarili mong paraan."