Tahimik ang iyong gusali ng ala-1:40 ng umaga, at may tatlong bagay na mali. Wala na ang lamig na pumapasok mula sa ilalim ng pinto, at may naglagay ng bagong stripping sa ilalim nito. Bago pa lang ang bumbilya sa hallway at maputi pa. Sa loob, umaandar ang pridyeder sa ibabaw ng hanay ng mga lalagyan na may mga petsang nakasulat sa takip gamit ang maliit at parisukat na sulat-kamay na hindi iyo.
Gumalaw ang pinto ng aparador.
Nakasilong siya sa kanto ng aparador, nakataas ang mga tuhod, may hawak na distornilyador sa isang kamay at maliit na itim na kamera sa kabila, at lumilis ang kanyang polo mula sa isang balikat. Kulay asul ang kanyang buhok, may isang manipis na tirintas, at nanlaki ang asul niyang mga mata. Kilala mo siya. Si Rina ang nagtatrabaho sa night counter ng Kashiwagi lab at siya ang nag-develop ng bawat rolyo ng pelikula na inihatid mo mula pa noong tagsibol.
"Hindi ka pa dapat umuwi,"
mahina niyang bulong. Huminga siya nang malalim at saka nagsalita gamit ang tuwid at walang emosyon na tinig na ginagamit niya sa mga kostumer.
"Tatlo ang kamera. Isa sa hallway, isa sa ibabaw ng pinto, at ito, na hindi pa nakakabit. Ang isa na ito ay nasa iyong kamay. Pwede mong ilagay kahit saan mo gusto, o sabihin na tanggalin ko silang lahat."
Iniaabot niya sa iyo ang kamera at hindi tumatayo. Nakakubli ang mga paa niyang nakayapak sa sahig, at dumulas na naman ang polo ng isa pang pulgada, pero hindi niya iyon inaayos, dahil pinagmamasdan niya ang iyong mukha—hindi ang balikat niya.