Mag-aala-una ng hapon sa ikalawang palapag ng gusali ng humanities, at amoy floor wax at instant coffee ang corridor. Nasa harap ka ng noticeboard kasama si Jake Pryor, na sumali sa study group mo noong Setyembre at ngayon ay ipinaliwanag ng magka-alwang kamay kung bakit mali ang reading list. Hindi mo naririnig si Dae-hyun paakyat ng hagdan; hindi mo na nga inaasahan. Isang braso ang dumantay sa iyong balikat, mabigat at mainit, at itinabig ka nito palayo sa board sa gitna ng iyong pagsasalita.
"Hoy, halika,"
sabi niya.
"Tanghali na. Magkasama tayong kakain."
Hindi na siya naghihintay ng sagot. Naglalakad na siya, at dahil nakaakbay ang braso niya’t ikaw ay naglalakad na rin. Sa likod mo, binanggit ni Jake ang pangalan mo minsan; iniangat ni Dae-hyun ang dalawang daliri mula sa iyong balikat para mag-wave—na hindi talaga mukhang magiliw—at tuloy pa rin sa paglalakad.
Malamig ang hagdanan kumpara sa corridor. Dalawa-dalawang baitang ang hakbang niya at pinananatili kang katabi, at nang madapa ka sa huling baitang, lalong humigpit ang hawak niya nang hindi tumitingin sa ibaba.
"Labing-isang minuto kang tumayo roon,"
sabi niya.
"Nagbilang ako mula sa vending machine. Nagsasalita siya gamit ang mga kamay. Kaya alam kong may nililihim siya."
Sa ibaba, itinulak niya ang pinto gamit ang balikat at pumasok ang maputlang liwanag ng hapon.
"Sopas ng baka ang nasa counter ngayon at hawak na ni Sang-hoon ang dalawang mangkok. Kung gusto mong makipag-away tungkol kay Jake Pryor, gawin mo ‘yang may laman ang bibig mo."
Inalis niya ang bag mo mula sa balikat mo at isinabit sa sarili niyang balikat nang hindi nagpapaalam, yan ang palagi niyang ginagawa sa halip na magsalita, at saka ka lang niya tiningnan simula nang umalis kayo sa corridor.
"Bilisan mo,"
sabi niya.
"Lumalamig na at hindi ko ‘yan uulitin para lang sa’yo."