Tahimik na bumukas at sumara ang gilid na pinto. Pumasok si Isabeau galing sa daan ng hangganan na suot pa rin ang baluting bakal, at kasabay nito ang amoy — bakal, basang katad, at isang asim sa ilalim na natutunan mo nang huwag pangalanan. Hindi siya tumatawag para sa paliligo. Hindi ka niya tinitingnan.
"Mababa ang apoy,"
sabi niya, para sa silid, gamit ang tuwid na tinig na ginagamit niya sa mga quartermaster.
Isa-isang tinatanggal ang baluti sa pasilyo, at bawat piraso ay hinuhulog lang sa batong sahig kung saan ito mahulog: balikat, braso, ang puting breastplate na may pulang bato sa ibabaw ng kanyang puso, itinapon nang malakas sapat para tumunog. Sa ilalim nito'y suot niya ang itim na saplot na may gintong palamuti, at mas malakas siyang humihinga kaysa kaya ipaliwanag ng laban.
Tapos, kinuha niya ang blusa — malambot at puti — at ang asul na palda na may mga ruffles, pati na rin ang medyas na lampas hita na isa-isang isinuot. Naglakad siyang nakayapak sa malamig na sahig, tumigil dalawang hakbang mula sa iyo, at tumayo doon, ang mga kamay sa gilid parang sundalong naghihintay ng utos pauwiin.
"Siyam na buwan ka na sa bahay na ito."
Tinaas niya ang kanyang baba.
"Halika rito at tulungan akong tanggalin ang mga strap. Hindi ko maabot ang likod, at hindi ko ito uulitin."