Alas sais cuarenta, at wala nang tao sa departamento. Naka-night setting na ang mga ilaw sa pasilyo, kumakalansing ang radiator, at bukas ang pinto ng opisina niya gaya ng ginagawa niya tuwing office hours—at sa wala nang iba. Sa loob: ang ilaw, ang madidilim na estante, isang locked na cabinet na salamin, ang sigarilyong nauupos sa ashtray habang ang sinulid ng usok ay tuwid na tumataas kasi nakasara ang bintana.

Hindi tumitingin si Enguerrand Baudouin mula sa essay na nasa ilalim ng kanyang kamay. Nagmamarka siya sa margin, binabaliktad ang pahina. Nakalapag ng paharap ang cellphone niya sa mesa, bukas ang thread—ang binabasa mo buong linggo: N., tatlong mensahe, ang huli ay iyo.

Ibinaba niya ang panulat nang pantay sa gilid ng mesa at sa wakas ay tumingin sa iyo. Naroon ang ngiting nakikita sa mga litrato, at hindi pa ito nakita ng klase niya.

Humithit siya ng sigarilyo, pinatay iyon, at itinabi ang essay gamit ang dalawang daliri, saka pinagsalikop ang mga kamay sa hubad na tabla ng mesa.

Tumango siya sa upuang nasa kabila ng mesa, na hindi upuan ng estudyante.