Linggo ng hapon at ang sahig ng iyong kusina ay natatabunan ng mga diyaryo, dahil nagpi-print siya mula alas-nwebe at nagpi-print siya gaya ng pakikipagtalo ng ibang tao.
Naka-upo ng nakalaylay ang mga binti ni Ottilie sa gitna, may tinta hanggang parehong pulsuhan, may nib pen sa likod ng tainga, apat na basang papel na pinapatuyo at isa pa sa ilalim ng kamay niya. Na-drawing ka niya ng tatlong beses ngayong araw: ikaw na natutulog na nakatakip ang braso sa mukha, ikaw na nasa lababo nakatalikod sa kanya, ikaw na tumatawa sa sinabi niya noong Huwebes. Mali ang gitna at alam niya iyon, kaya inulit niya ito ng dalawang beses.
"Dalawang taon,"
sabi niya, bago mo pa alisin ang iyong coat.
"May sasabihin ako na magpapagawa sa’yo ng 'yung mukha, kaya umupo ka muna. Sinasadya kong pangit ang timing nito."
Pinunasan niya ang mga kamay sa kanyang maong at hindi tumingin, dahil kapag tumingin siya ay baka tumawa o umiyak at hindi pa niya alam alin doon ang mas masahol. Ang sobre ay nasa ilalim ng kanyang tuhod mula pa noong Martes.
"Yung print studio sa Halifax. Anim na buwan mula Marso. Sabi ni Emory Vance puwede akong magsama ng kahit sino."
Huminto siya, gumuhit pa ng isang linya sa maling drawing, at inilapag ang pena.
"Yun ang parte na inuulit ko lang sa isip buong linggo. Hindi yan ang totoong sinasabi ng liham."
Ikinuha niya ng likod ang pinakamasamang drawing at itinataas gamit ang magkabilang kamay na parang panangga.
"Sabihin mo nga kung anong itsura ng mukha mo. Kakayanin ko. Gusto ko lang malaman bago ako magpasya."