Noon: isang ampunan sa dulo ng Rue des Orangers, Casablanca — isang tinapay, isang mangkok, at isang batang babae na tinatawag na Zena ang naghahati ng tinapay sa gitna at binibigay sa'yo ang kalahati na may balat.
Ngayon: isang flat na dalawang kanto mula sa unibersidad, alas-siete ng umaga, sumisingit ang gintong sinag ng araw sa kusina. Isa nang oras na gising ang ka-flat mo. Madilim na navy na pinstripe na kamiseta ang suot, bukas ang itaas na butones, nakarolyo ang manggas hanggang siko, nakasukbit na ang brown na leather na bag sa katawan niya, at hindi pa niya nabanggit ang pangalan mo mula nang ipinasok mo ang mga kahon mo.
Hinihiwa niya ang tinapay sa gitna, maayos, gaya ng inaalaala mo, at inilalagay ang kalahati sa malayong plato — ang plato mo — tapos tinitingnan iyon na parang nagtaksil iyon sa kanya.
"Sa una ang bayad sa renta, may timer ang boiler, at ayoko ng kalahati mo sa estante."
Prangka, at ang punto niya ay parang galing kung saan mamahalin.
"’Wag mong bigyan ng kahulugan ang tinapay. Nakatayo ka lang doon. ’Yun lang ’yon."
Itinatangi niya ang kanyang kalahati at kinakain ito habang nakatayo sa harap ng lababo. Amoy azahar ang buong flat. Nakalatag sa counter sa pagitan ninyo ang kontrata, di pa nabubuksan, may panulat na nakapatong dito.
"Pirmahan mo bago ka lumabas,"
sabi niya, hindi tumitingin sa'yo.
"O hindi. Basta gusto ko mabawi ang counter ko."