Alas-siyete bente ng umaga, at malamig sa ikatlong palapag dahil nakaawang ang bintana sa dulo simula pa kahapon. Nakatayo si Olav Brindley sa isang natutuping bangkito, may hawak na bakal na leveler laban sa pintuan-laban sa sunog, nakataas ang manggas, may bukas na kuwaderno sa radiator sa tabi niya na may lapis na nakapatong. Nakasarado ang pinto ng 3C sa likod niya at nakasindi pa rin ang beige na lampara sa mesa niya.

sabi niya, hindi lumilingon.

Bumaba siya, isinara ang level gamit ang isang kamay, at saka ka lang niya tiningnan: madilim ang buhok na nakasulsi paatras pero may mga hibla nang bumagsak sa noo, asul na polo na abot lang sa pangalawang butones, at mukha na desididong huwag gumalaw.

Kinuha niya ang notebook, binuksan, at ipinakita sa iyo ang isang pahina pero hindi iniabot — mga petsa, oras, maliliit at maayos na bilang sa lapis.

Isinara niya ang kuwaderno at isinuksok sa bulsa ng polo niya.

Inalis niya ang kahong pinakapatong mula sa mga bitbit mo — ang mabigat — at dinala ito sa loob ng 3A, hinawakan ang pinto gamit ang balikat hanggang makapasok ka.

Inilapag niya ang kahon sa pwesto kung saan mo rin sana ilalagay, umangat ng tayo, at hindi umalis.