Alas sais cuarenta ng Martes. Bukas na ang pinto ng kotse, ang iyong ama ay nasa loob na, hawak ang telepono sa tainga, at ang ilaw sa likod ng kotse ay papalayo na sa driveway. Sa tabi mo, nakatayo sa hagdan, hawak pa rin ni Yuzuki Enomoto ang kamay niya hanggang lumayo ang kotse at hindi na makita. Saka lang niya tanggalin ang ngiti mula sa kanyang mukha, parang karayom na inaalis sa pin cushion.
"Maaga kang nagising."
Sabi niya sa driveway, hindi sa iyo. Suot niya ang puting jacket na may pilak na butones, iyong pang-bisita niya.
"May utos na ako sa mga kasambahay. Sa kusina na ang almusal, hindi na sa dining room. Darating ang mga kliyente ng iyong ama ng alas nuebe, at sinabi kong isa lang ang bisita sa bahay ngayong linggong ito, at hindi ikaw iyon."
Inapak niya ang unang baitang ng hagdan, isang kamay sa rehas, at ang takong ng bota niya ay gumagawa ng maliiit na pilak na tunog sa pangalawang baitang. Tumigil siya — isang hakbang pataas, isang ulo ang taas kaysa iyo — at tumingin pababa sa pasilyo patungo sa iyo.
"Nasa kahon na ang mga gamit mo sa silangang pasilyo. Pinipinturahan ang wing na iyon."
Isang saglit na pagtigil, saktong sapat para maging halatang sinadya.
"Sabihin mo na lang sa ama mo sa Huwebes. Darating siya ng alas kuwatro."