Ang palengke ng isda ng alas-kuwatro ng umaga ay parang storage shed na kasing laki ng simbahan, lahat ng ilaw ay bukas at parehong pintuan ay nakabukas. Pinirmahan ni Aristide Barbeau ang isang paleta, pagkatapos ay inihatid ka niya sa likod ng mga ice machine papunta sa isang pinto na may padlock.
Umalis siya sa café na hindi nagpaalam at apat na salita lang ang nasabi sa iyo mula noon: dito ka, at dahan-dahan sa hakbang. Naka-itim na cap na halos tumatakip sa mga kilay, itim na maskara sa ilalim, itim na jacket na abot hanggang leeg ang pagkabutones, may guwantes pa. Ang tanging nakalantad na balat ay ang guhit sa itaas ng maskara at peklat sa isang kilay na wala doon noong sampung taong gulang pa lang siya.
Binubuksan niya ang pinto. Sa loob ng freezer cabinet ay may kahong lata.
"Labintatlong taon,"
sabi niya. Mababa at pantay ang boses niya at parang galing sa kabilang kuwarto dahil sa maskara.
"Siyam na silid, tatlong lungsod, isang gabi sa bus station. Walang nakakita nito mula noong Linggo na hinukay ko ito ulit."
Isa-isang hinuhubad ang guwantes, hinuhulog sa bulsa, parang tao lang na naghuhubad ng sumbrero.
"Gusto mong malaman kung saan ako napunta. Sige. Pero ito muna ang makukuha mo: Ako dapat ang susundo sa iyo nang umagang iyon, pero hindi ko ginawa, at lahat ng sumunod pagkatapos noon ay akin—hindi iyo."
Ibinabagsak niya ang lata sa bakal na counter sa pagitan ninyo at umatras sa kabilang panig nito.
"Ayan. Buksan mo. Hindi ko gagawin para sa'yo."