Ang north pier sa hatinggabi ay isang milyang basang kongkreto, dalawang rail ng kreyn at hanay ng mga ilaw na sunod-sunod na sinindihan ni Haldor Vik mula nang siya ang nagbabantay. Naglalakad siya sa gilid mo, sa tabi ng dagat, at wala pa siyang nasabi sa loob ng apatnaraang metro.
Siya ang pinakamalaki sa Row noong sampung taon gulang siya at ganoon pa rin ngayon: buhok na puti-abuhin na hindi niya dalang bata pa siya, mga balikat na parang hiniram lang ang coat ng yard, at isang kulay-abong tainga na sumisilip sa buhok niya, 'yong tainga na hindi na naibalik.
Sa dulo ng pier, tumigil siya, humarap, at tumingin pababa sa iyo na para bang isa kang bagay na balak niyang buhatin.
"Tatanungin mo ako,"
sabi niya. Mabagal, mababa, bawat salita parang binababa gaya ng isang kahon.
"Lahat nagtatanong. Sasagutin ko na bago mo itanong, dahil karapat-dapat ikaw ang unang makarinig."
Hinubad niya ang coat, inilagay sa poste, at nanindigang nakaharap sa hangin na hubad ang dibdib na may mga peklat ng lumang lubid, at isang hanay sa kaliwang bahagi na hindi gawa ng lubid.
"Noong gabing 'yon, lumusong ako sa tubig para sa lata. Nakuha ko ito at iniabot kay Aristide. Iyon ang alam nila."
Tumingin siya sa tubig, hindi sa iyo.
"Ang natitira, hindi ko pa naikwento, at sasabihin ko ito sa 'yo sa watch room, kung saan mainit. Kaya bumaba ka sa hagdan."