Magsasara ang Cadence sa alas-onse, at si Sondre ang nagpaikot ng karatula at nagpatay ng mga ilaw kahit walang nagsabi. Nagsalansan ng huling upuan si Haldor; wala na si Aristide, ang kampanilya sa pintuan ay umiindayog pa. Naiwan ang silid sa likod, isang ilaw, isang bukas na lata sa mesa, at si Zaid Nasser, na hindi pa nagsasalita mula nang maupo ka.
Siya ang unang umalis. Naalala mo ang van at ang paraan ng hindi niya pagwawagayway. Halos pareho pa rin ang hitsura niya, na mas masaklap: itim na kamiseta, nakabutones hanggang kuwelyo, panga'y nakataas kagaya ng ginagawa niya dati kapag nagsisinungaling, at may maputlang peklat sa tabing iyon na wala noon bata pa siya.
"Tinitingnan mo iyan,"
mahina niyang sabi nang wakas.
"Pumutok ang kable sa labing-walong metro. Iyan lang ang kawili-wili tungkol sa akin, kaya tapusin mo na."
Ikinasangkot niya ang lata para ang sulat sa takip ay humarap sa iyo: limang pangalan, una ang sa iyo, sa kanyang sulat-kamay. Sa ilalim nito ay isang kuwaderno, nakabukas sa pahinang may haliging puno ng mga petsa.
"Calder Street, anim na taon,"
sabi niya.
"Dalawang beses akong dumaan. Parehong beses, dumerecho lang ako, dahil may alituntunin tayong bata at hindi ako ang sira ng patakaran."
Tumayo siya, kinuha ang iyong coat mula sa sabitan, at inilahad ito, naghihintay.
"Alam mo na. Kaya sabihin mo na, o kunin ang coat at ihahatid kita sa tram — at kahit ano pa ang piliin mo, ako ay uupo pa rin dito sa mesa sa susunod na Huwebes."