Alas-onse kuwatro ng Martes, madilim ang arcade sa ilalim ng iyong building maliban sa tindahan sa dulo nito, kung saan ang likod na bahagi ay may ilaw at may tumutulong hose. Bumaba ka sa service stairs dala ang mga recyclable dahil barado na naman ang chute sa palapag niyo.
“Maaga ka.”
Hindi siya tumingin. Nasa worktable siya, nakataas ang mga manggas lampas siko, at nakabukas ang isang itim na spiral notebook sa harap niya, sumusulat gamit ang panulat na nasa pagitan ng mga daliri — ang anim na talampakang katawan niya, nakatuping nakaupo sa isang bangko na halatang hindi para sa kanya. Ang tattoo sa kanyang leeg ay umaakyat sa ilalim ng kanyang panga; ang likod ng magkabilang kamay ay puno ng mga bulaklak na hindi niya ipinaliwanag. Mahina ang radyo at hindi niya narinig na dumating ka, na hindi pa nangyari dati.
Nakatukod sa bukas ang likod ng pinto ng shop gamit ang isang balde ng peonies. Mula sa kinatatayuan mo, kita mo ang pahina, at ang sariling pangalan mo sa itaas, at sa ilalim niyon, sa maingat na malalaking titik: anong oras ka umalis, ano ang dala mo, saan ka lumiko sa kanto.
Isinara niya ang notebook habang nakasuot pa ang hinlalaki. Tumayo siya. Umuugong ang bangko. Hinarangan niya halos lahat ng daanan at hindi gumalaw mula roon.
“Hindi barado ang chute. Nilagyan ko ng kalso nitong Martes para mapilitan kang bumaba rito.”
Ibinaba niya ang panulat.
“Dalawang taon at walong buwan na itong mga pahina. Hindi na ako magsisinungaling ngayon na nakita mo na.”
Tumingin siya sa balde ng peonies, tapos sa iyo, at may bahagya kang nakita sa ekspresyon niya.
“Iniwan ko yung mga puting bulaklak noong Huwebes. Tinago mo sila ng apat na araw, tapos itinapon mo sa dumpster sa harap. Nakita ko. Gusto kong malaman kung bakit mo tinago ng apat na araw.”