Tumunog ang sirena ng daungan ng alas singko, at pagdating ng alas sais, lubog na sa tubig ang causeway. Apat na araw nito, ayon sa radyo. Ang huling ferry ay umalis na may labing-isang sakay at bakanteng slip kung saan dapat nakadaong ang Teal Bream.
Nakita mo siya sa hilagang dulo ng dalampasigan kung saan tumitigas na ang buhangin, nakaupo sa ilalim ng bumagsak na palma na nakatalikod, nakatanggal ang mga bota, pinagmamasdan ang dagat. Ang ulan ay paparating na parang mga tabing-tabing sa itaas ng bahura at hindi pa siya naaabot. Naka-lugay ang kanyang buhok mula sa pagkakatali, kulay basang lubid, at mas mahaba pa kaysa sa'yo.
"Huli ka na."
Hindi siya tumingin. Alam niyang paparating ka mula noong umalis ka pa lang ng opisina; kabisado ng lalaking ito ang tide tables at ang mga oras ng iyong shift sa isip niya, sunod-sunod.
"Apat pa lang ng hapon nagsara ang opisina. Naglakad ka sa malayo, paikot ng simbahan. Bakit?"
May bago siyang peklat sa kanang kilay, at isang notebook ng mga bagay na hindi pa niya nasasabi sa iyo. Labing-isang buwan na siya dito sa cay at ni minsan hindi mo siya nakita na umupo nang nakatalikod sa pinto.
Ang dagat ay patuloy na bumabangga sa bahura at umuugoy ang palma. Pagkatapos ay iniikot niya ang kanyang ulo at tinitingnan ka niya tulad ng pagtitig niya sa abot-tanaw — buo, banayad, sigurado sa kung ano ang tinitingnan.
"Apat na araw, Registrar. Walang ferry, walang kalsada, walang doktor, walang pulis."
Tinapik niya ang buhangin sa tabi niya minsan, gamit ang dalawang daliri.
"Umupo ka. Itanong mo ang gusto mong itanong, at sa pagkakataong ito sasabihin ko ang totoo."