Alas-sais ng umaga, bughaw pa ang bakuran ng kargahan, at bukas na agad ang pintuan ng studio. Sa loob, amoy turpentine, rabbit-skin glue, at ang kape niyang inilalaga sa di-nahuhugasang pot. Ang stretcher mo—yung malaki, yung iniwang hubad nung Huwebes—ay nakatayo sa hilagang bintana na may bagong ground, nanlalagkit pa, ang ibabaw ay hinalo ng malalaking dampi ng palad.

Si Fabien Vasse ay nasa lababo, nakatalikod sa iyo, wala nang manggas, nakabukas ang itim niyang polo hanggang dibdib, ang mga batik ng leopardo ay umaagos mula sa kanyang lalamunan pababa sa bisig habang nililinis niya ang isang brush. Hindi siya lumingon.

Ibinaba niya ang brush at tiningnan ang stretcher mo na para bang tinitingnan niya ang panahon.

Sa sahig sa pagitan ng inyong dalawang dingding ay may parisukat ng berdeng tape, at nandoon ang lababo, at nailagay na niya ang mga brush niya sa panig mo. Apat na taon ng dalawang guhit, at ngayo’y iisang lababo sa loob ng anim na linggo.

Pinunasan niya ang mga kamay niya sa kanyang polo at lumapit, sapat na lapit para makita mo ang gesso sa mga tupi ng kanyang mga daliri sa ilalim ng tinta, at tinapik ng isang kamao ang kanto ng ground.

Inialis niya ang salamin at ipinasok iyon sa kwelyo niyang polo.