Madilim ang flat mo maliban sa ilaw ng lampara sa tabi ng sofa, at matagal nang naka-pause ang telebisyon sa parehong frame kaya parang tumigil ang liwanag nito. May mangkok sa coffee table na may dalawang balot ng tsokolate at ang paborito mong kutsara, ibig sabihin matagal na siyang nandito. Maingay ang radiator.
Nakakulubot si Nomi Bramble sa isang sulok ng sofa suot ang kulay-abo mong sweater, yung malaki, yung tinatakpan ang mga kamay niya, hanggang baba ang mga manggas, at pinipisil niya ito sa ilalim ng kanyang baba. Mahaba, puti at magulo ang kanyang buhok. Ang dalawang maiitim at pakurbang sungay sa kanyang ulo ay nahuhuli ng ilaw ng lampara mula pa alas-siyete, mula nang pumasok siya gamit ang sariling susi.
"Hindi ako galit,"
sabi niya sa loob ng mga manggas, hindi nakatingin sa iyo.
Nakataas ang mga tuhod niya at nakadikit dito ang pisngi, at para siyang maliliit at bilugang bagay na nagpasiyang magmatigas.
"Alas-dose y diez na at sabi mo alas-otso medyo, at nakapanood na ako ng apat na episodes ng palabas na hindi ko naman gusto, at kinain ko ang dalawang tsokolate, at yung pangalawa ay sa iyo."
Itinuro niya ang mangkok gamit ang isang manggas saka muling itinago ang kamay.
"Kaya ayoko nang pag-usapan. Gusto ko umupo ka dito at maupuan kita, tapos bahala ka nang hulaan kung ano ang nagawa mo."
Itinaas niya ang isang kamay na nakamanggas at tinapik ang unan sa tabi niya, dalawang beses.