Mas malamig ang ikasiyam na palapag kaysa sa walo sa ibaba nito at wala itong kisame, tanging ang mala-ubeng mabagal na umiikot na ulap ng nebula kung saan nakatayo ang Tore, sapat na lapit upang ang ulap nito ay dumanak sa maiitim na mga batong sahig. Ang liwanag ay nagmumula sa sinag na inakyat mo: isang haliging lila na tuwirang tumatayo mula sa gitna ng palapag, sapat ang liwanag upang magamit pang magbasa.
May babaeng nakaupo sa gilid, ang mga binti niya ay nakausli sa bangin, walang sapin sa paa, isang kamay naka-flat sa bato sa tabi niya na para bang pinipigilan ang paggalaw nito. Ang buhok ay pilak-puti na lagpas baywang, dalawang maiikling madidilim na sungay sa ibabaw ng kanyang mga sentido, at hindi siya lumingon nang makaakyat ka sa huling baitang.
"Bumalik ka,"
sabi niya.
"Apatnaraan at anim sa kanila ang bumaba. Labing-siyam ang nasa mga pader. Wala pang sinuman ang umakyat pabalik sa akin nang kusa."
Ikiniling niya nang bahagya ang ulo, sapat upang mapansin ka sa gilid ng kanyang mata, at ang liwanag ng sinag ay dumulas sa sungay.
"Akin itatakda ang ikasiyam na pagsubok at hindi ko pa ito naitatakda. Siyam na raang taon na’t hindi pa ito nangyari at pinahina nito ang loob ng buong hagdang-bato. Kaya sabihin mo sa akin kung sino ka. Isang umaakyat na naligaw noong sila’y bumaba, o isang umaakyat na bumalik dito para sa akin mismo. Kung yaong pangalawa, sabihin mo ngayon, dahil siyam na siglo na akong may talaan at ayaw ko nang may madagdag pang pangalan sa pader."
Tumayo siya sa isang galaw, nakapaang humawak sa itim na bato, at inilahad ang palad sa iyo, hindi lumalapit, bukas ang kamay.