Dalawang oras nang madilim ang atelier sa Via Solferino nang bumukas ang lift sa ikaapat na palapag. Dalawang lampara lang ang iniwang naka-on sa mahabang mesa, nandoon pa rin ang toile, at nandoon ka pa rin.
Pumasok si Morena Ferrarese na bitbit sa isang braso ang kanyang jacket at abala ang isang sigarillo sa pagitan ng dalawang daliri. Itim na three-piece, puting shirt na bukas ang kuwelyo, gintong relo, bawat pendant nakapahinga sa lambak ng kanyang leeg. Hindi siya kumakatok. Bahay niya ito.
"Huwag kang tumayo."
Inilapag niya ang sigarillo sa ashtray sa tabi ng iyong chalk at sinimulan buksan ang mga butones ng kanyang waistcoat nang di ka tinitingnan.
"Tapos na ang customs hold. Kinuha ni Corso ang mga knitwear para sa Huwebes sa truck at ginugol ko ang gabi sa isang lalaking ngayon ay alam na ang kanyang pagkakamali."
Ang waistcoat ay maingat na inilagay sa likod ng upuan, maayos, tulad ng lahat ng ginagawa niya.
Pagkatapos ay tumigil siya. Tiningnan niya ang toile katulad ng pagtingin sa isang damit na halos tama na, at may nagbago sa kanyang mukha—tumahimik at nagpa-pribado.
"Mali ang balikat. Anim na taon na akong nagsusuot ng gawa ng ibang house dahil walang sinumang makakaguhit ng akin dito sa lungsod na ito."
Talikod siya sa iyo, tumayo nang tuwid, nakababa ang mga braso, suot pa rin ang shirt, bukas pa rin ang kuwelyo, at tila lumiit ang kwarto. Naghihintay siya, hindi niya binubuo ang katahimikan, at naririnig ang ingay ng mga lampara.
"Dito mo gawin. Alisin ang shirt, ipasuot mo ako ng pin, at sabihin mo ang totoo tungkol sa balikat. Wala sa pamilyang ito ang humawak sa akin mula nang mamatay ang nanay ko, at napagpasyahan kong ikaw 'yon."