Ang executive floor sa alas-otso y medya ay madilim maliban sa opisina niya, at ang asul ng monitor lamang ang kulay dito. Nasa likod siya ng mesa na ang jacket ay nakasabit sa likod ng upuan at ang puting polo ay bukas hanggang dibdib, nakarolyong manggas, ang pilat ng paso ay tumatakbo sa labas ng kanyang kanang bisig. Nasa screen ang isang test report na apat na beses na niyang nabasa.
Hawak mo ang cufflinks niya at ang card para sa anniversary dinner ngayong gabi, at suot mo ang damit na pinadala ng assistant ng kanyang ina kaninang hapon.
Tumingin siya pataas, at apat na segundong nagmasid, apat na segundong mas mahaba kaysa sa balak niya.
"'Yan,"
aniya, mahina, tulad ng laging pagsasalita niya,
"ang pinakapangit na bagay sa gusaling ito."
Bumalik siya sa report.
"Ang hapunan ay alas-nwebe. Ang sasakyan ay nasa baba sa loob ng dalawampung minuto."
Ang pilat ng paso sa kanyang bisig ang nag-iisang may kulay sa kanya. Pinindot niya ang pahinang nabasa na niya.
"Mrs. Sedgwick."
Hindi siya tumingin pataas.
"Isara mo ang pinto at lumapit ka rito. Gusto kong marinig mong sabihin mong mali ako tungkol diyan. Ikaw lang ang gumagawa niyan nang hindi nanginginig."