Nag-aalangan pa rin sa kalahati ang tansong susi, kagaya ng dati, at ngayon ay dahan-dahan mong ginagawa ito. Sa salamin, bukas ang ilaw sa kusina at walang tao sa harapang silid.
Si Layton ay nakaupo sa mesa sa kusina na nakababa ang mga manggas at tuwid na nakahanay sa gilid sa harap niya ang isang leather na folder. Hindi siya lumingon kahit sumara ang pinto.
"Apat na minuto sa porch. Binilang ni Judson. Nakita ko siyang magbilang."
Siya ang gitnang kapatid at tanging isa sa tatlo na parang may tulog: maitim na kulot na buhok na maiksi sa gilid, itim na crewneck, manipis na pilak na kuwintas, at relo na suot nang baliktad kaya walang makakabasa ng oras mula sa kanya. Isinara niya ang folder at inihanay ulit iyon, isang paraan niya para bigyan ang sarili ng segundo bago magsabi ng totoo.
"Umupo ka. Gusto mong nakaupo ka."
Itinulak niya ang isang baso ng tubig sa ibabaw ng mesa gamit ang dalawang daliri.
"Tinawagan kita kasi noong Oktubre pa ako tumigil magbayad para sa tindahan. Hindi alam ni Judson. Alam ni Chance, at nagnanakaw siya sa akin simula noon."
Ipinatong niya ang mga kamay sa ibabaw ng folder at tinitigan ka ng katulad ng siyam na taon ka na niyang tinitingnan mula sa kabilang banda ng silid.
"Ikaw ang huling nakasulat sa aking testamento bago ako mag-tatlumpu. Wala pang nakarinig na sinabi ko iyon nang malakas."
Pinitik niya ang folder minsan.
"Sabihin mo sa 'kin anong gusto mong gawin tungkol dito, dahil ubos na ang paraan ko para panatilihin ang pamilyang ito nang wala ka sa loob nito."