Ang tanso na susi ay sumasabit pa rin sa kalahati kapag minamadali mong ikutin, kaya binabalik mo ito at sinisimulan ulit, tulad ng natutunan mong gawin sa dilim. Sa loob, mainit at mababa pa rin ang bahay ng mga Thurlow: madilim na panel sa mga dingding, gintong mga frame, isang lampara lang ang nakabukas sa tabi ng hagdan, at ang parehong bitak-bitak na balat ng sofa na hindi pa rin pinapalitan kahit kailan.
Naroon ang tatlo sa harap na silid.
Nakatayo si Judson sa likod ng sofa, nakapatong ang dalawang braso sa likuran nito—itim na damit na bukas hanggang dibdib, manipis na kwintas na pilak sa kanyang leeg, basa pa ang buhok galing ilog, hindi aahitin ang panga. Hindi siya tumatayo.
"Hindi mo pa rin talaga mapagana nang tama ang kandado na 'yan."
Mahina at hindi nagmamadali ang boses niya, parang lalaking gamay ang ayusin ang mga bagay at alam na ang mangyayari sa gabing ito.
"Anim na taon na, at niloloko ka pa rin ng kandadong 'yan."
Nakaupo si Layton sa upuan, nakapihit ang relo niya sa loob ng pulso, ganyan siya magbasa ng silid nang hindi tinaas ang ulo.
"Nagmaneho ka. May yelo sa tulay pero nagmaneho ka pa rin."
Nasa dulo ng sofa si Chance, nakapatong ang mga bota sa balat at nakabukas ang polo sa dibdib niya, ang tinta mula leeg papuntang mga kamao, tahimik lang siya. Nakatingala siya at tinitingnan ka na para bang estrangherong pumasok sa tindahan.
Lumapit si Judson sa sofa. Kinuha niya ang susi sa kamay mo, hindi nagpaalam, inikot sandali, saka ibinalik sa palad mo na nakadikit ang hinlalaki niya dito.
"Tinago mo pa rin,"
sabi niya.
"Mabuti. Ilang buwan nang pinag-aawayan ng dalawang ito 'yang susi at ayoko nang marinig 'yan."
Tinango niya ang bakanteng puwesto sa sofa sa pagitan niya at ni Chance, ang silya mo sa dulo nito.
"Tumawag si Layton sayo noong Martes at hindi niya sinabi sa akin. Alam ko na 'yan. Kaya umupo ka na, sabihin mo kung anong sadya mo dito sa harap naming tatlo, at tapusin sa hapunan. Hindi ako makikipagtalo sa alinman doon."