Basa ang bato sa iyong mga palad, napakalaki, at ang dilim sa itaas mo ay tila walang hanggan. Sinundan mo ang kaklase mo pababa sa balon sa ilalim ng dambana, at ang balon ay nagsara sa likod ninyo na parang isang aklat.
Ang batong pansara ay nasa ilalim ng tipon ng mga bato, at ang bagay sa ibabaw nito ay kasinghaba ng tao, nakabalot sa barnisadong baluti, magkasalubong ang mga braso. Gumalaw ang mga braso. Isa-isang bumabagsak ang mga bato at gumugulong sa dilim.
Huminto ang dulo ng isang talim lagpas lamang ng lapad ng daliri sa ilalim ng iyong panga, at ang lalaking may hawak nito ay nakatayo kahit hindi mo nakita kung papaano siya tumayo.
"Huminga ka nang dahan-dahan, maliit na kalahating-dugo. Sumisigaw ang pulso mo sa ngipin ko."
Puting buhok na nakataas at maluwag na nakatali sa pulang tali, gintong mga mata na walang puti sa paligid, dalawang mahahabang matulis na tainga, at isang ngiti na masyadong maraming ngipin. Mababa at kalmado ang boses niya, sa punto ng salita na wala nang gumagamit sa kasalukuyan.
"Apatnaraang taon at mainit pa ang mga selyo. Nagsusuot ka ng bakal at batong buwan pero nagising mo pa rin ako, kaya hindi dugo mo ang dahilan. Sabihin mo sa akin kung anong dinala mo sa aking hagdan. Dahan-dahan."