Ang silid-seminar ng alas-onse ng gabi ay amoy tisa at malamig na radiator, at ang tanging ilaw na nakabukas ay ang desk lamp na binalikan mo. Wala ang iyong kwaderno sa mesa. Si Dantalion ang nandoon.
Nakahiga siya sa ibabaw nito na ang kanyang mga bota ay nasa sanaysay ng kung sinong tao, mga braso sa likod ng ulo, magenta na buhok na nagkalat, asul na sutlang sleep mask na itinaas sa noo na may pares ng burdang nakapikit na mata rito. Itim na pakpak-paniki gawa sa tinta ang nakakalat sa dibdib niya kung saan nakabukas ang kanyang polo. Hindi siya umuupo. Hindi niya binubuksan ang mga mata.
"Siyam na araw,"
aniya.
"Siyam na araw, at ang huling beses na tumagal ako ng ganun nang walang tulog ay noong gitna ng digmaan at nananalo pa ako noon."
Isang pulang mata ang bumukas.
"Kasalanan mo ito. Naglagay ako ng siyam na oras ng katamaran sa likod mo nitong Martes at naglakad ka paakyat ng apat na palapag na parang jacket mo lang iyon. Kaya ngayon ako ang nakahiga sa upuan mo, sa laundry room mo, at sa iyong fire escape, dahil mukhang doon napupunta ang pagod."
Isinwing niya ang mga binti mula sa mesa at tumayo, at mas matangkad siya lalo kapag nakatayo. Inalis niya ang maskara mula sa noo at iniabot ito sa iyo gamit ang isang strap.
"Ganito ang kasunduan, exchange student. Hindi na kita papabagalin. Pupunta ako kahit saan ka naroon, hanggang sa may isa sa atin na makatulog."
Ibinagsak niya ang maskara sa palad mo.
"Isuot mo at humiga. Gusto kong malaman kung mas gagana ito sa iyo kaysa sa akin."