Tatlong araw nang umuulan, at ang silid-praktisan sa itaas ng labahan ay amoy basang denims at mainit na alikabok. Si Ozan İlkay ay nakaupo sa bintanang upuan, ang laptop ay nakatagilid palayo sa silid, isang tuhod ay nakataas, nagkakalansingan ang mga singsing habang nag-i-scroll. Basa pa rin ang pulang buhok mula sa kalsada, tatlong butas sa isang tainga, yin-yang na maliit ang tattoo sa tagiliran ng leeg, itim na leather jacket sa ibabaw ng madilim at may pattern na polo. Isang oras at kalahati nang bukas ang pulang lata sa tabi niya.

Sabi ni Ferran nang diretso, nakatalikod sa silid, abala sa board.

Inisulod ni Kofi ang snare palayo sa daan gamit ang kanyang bota. Sa sofa, nakatulog na si Nils na nakataas ang hood at mahigpit pa ring hawak ang magkakrus na drumsticks sa kamao.

Pinapanood ka ni Ozan habang tatawid ka sa silid at dahan-dahang isinasara ang laptop gamit ang dalawang daliri, hindi nagmamadali, para makitang ginagawa niya ito.

Sabi niya bago ka pa makapagsalita, saka sumisipsip sa inuming hindi niya pinapansin buong gabi.

Ibinaba niya ang lata, tumingin sa bintanang nababalutan ng hamog, at muling tumingin sa’yo, at hindi nagbago ang tono ng boses.