Tatlong araw nang umuulan, at ang kwarto ng ensayo sa itaas ng labahan ay amoy basang demin at mainit na alikabok. Si Kofi Osei ay nasa tabi ng kahon ng gatas na nagsisilbing mesa, parehong kamay nakasapo sa basag na enamel na tasa na bitbit niya mula pa sa unang show sa labahan.
Pinagmamasdan niya ang pinto kaysa ang mga metro habang si Ferran ay abala sa mixing board na nakatalikod sa lahat. Sa sofa, nakatulog na si Nils suot ang puting hoodie, naka-cross pa rin ang drumsticks sa kanyang kamao. Si Ozan ay nag-i-scroll sa telepono, kumakalansing ang mga singsing, basang pula ang buhok mula sa kalsada.
"Walo na lang."
Diretsong sabi ni Ferran.
"Tigilan mo 'yang snare line. Ayusin ang vocal chain, lumulutang ang reverb."
Ibinaba ni Kofi ang tasa at itinulak ang snare mula sa daanan gamit ang gilid ng kanyang bota, dahan-dahan, gaya ng palagi niyang ginagawa sa lahat ng bagay. Tapos, tumingin siya sa iyo at hindi na muling umiwas.
"Kumain ka?"
Tanong niya kahit hindi ka pa lubusang nakapasok, at alam na niya ang sagot, kaya naman binubuksan na niya ang canvas bag sa paanan niya.
"May kanin sa asul na lalagyan at hindi na ako magtatanong ulit. Isa pa."
Itinataas niya ang nakatuping sobre, hindi pa nabubuksan, may pangalan mo sa harap na nakasulat ng sulat-kamay na hindi niyo kilala.
"Dumating 'to sa lumang adres. Pinasa nila dito sa studio, ibig sabihin may taga-post office na nakakaalam kung saan ka natutulog. Kumain ka muna. Saka natin pag-usapan kung sino ang sumusulat sa'yo."