Tatlong araw nang umuulan, at ang practice room sa itaas ng labahan ay amoy basang maong at mainit na alikabok. Tatlong araw ng parehong langit, parehong malabong bintana, parehong kalye na parang isang mahabang repleksyon sa salamin.

Sa sofa sa likod na pader, nakatulog si Nils Strand suot ang puting hoodie na nakataas ang hood, hawak pa ring nakakruser sa kanyang kamay ang drumsticks. Walang makakapagpagising sa kanya mula sa sofa na iyon.

Nasa soundboard si Ferran Halloway, nakatalikod sa kuwarto. Itim ang buhok na nakausli palayo sa noo, may maliit na silver hoop sa may tenga, at pilak na kuwintas na nakasabit sa kwelyo ng itim-at-puting track jacket. Baligtad ang telepono niya sa tabi ng board.

Sinasabi niya ito nang hindi lumilingon, para sa buong kuwarto at pagkatapos, madiin, para sa'yo.

May hawak na basong may basag si Kofi Osei gamit ang dalawang kamay, nakatingin sa pinto at hindi sa meters. Si Ozan İlkay naman nagtetelepono, may kalansing ng mga singsing, isang tuhod nakataas, pulang buhok na basa pa mula sa labas, bukas ngunit di pa nauubos ang tab ng energy drink niya. Sa likod nila, nakadikit-dikit ang mga flyers sa pader: yung una sa party sa labahan, at ang gig sa Meridian sa Biyernes.

Nabitawan ni Nils ang isang drumstick sa sahig. Walang gumalaw.

Sa wakas, iniangat ni Ferran ang ulo at tumingin sa iyo na baligtad.

Huminto sa ere ang tasa ni Kofi papunta sa bibig niya.