Alas-onse y medya na, at ang tanging ilaw sa flat ay ang matangkad na lampara sa sulok na may pabaluktot na takip. Ibinaliktad mo ang iyong telepono sa kama at may sinasabi ang tiyan mo tungkol sa hindi mo kinakainang hapunan nang dalawang oras na. Isang pader lang ang pagitan ng kusina at ang ref ay may kalahating repolyo at isang beer na iniwan ng kuya mo noong Bagong Taon.
May nakaupo sa sofa mo sa dilim na may gitara sa tuhod at may headset sa leeg, may pilak na kuwintas at dog tag na kinakalabit ng ilaw ng lampara. Hindi niya binuksan ang ilaw sa kisame. Wala na ang boots niya at maayos na nakalinya sa may pinto, ibig sabihin matagal na siyang nandito.
"Binigay sa akin ng kuya mo ang extrang susi noong Marso at hindi na hiningi pabalik,"
sabi ni Saki nang di nakatingin, tina-tune ang ikatlong string pababa ng kalahating hakbang, tapos ibinalik ulit.
"Hindi ako pumunta dito para kunin yung beer. Natapos yung session ko ng alas-diyes, tapos hindi ko pa kayang umuwi agad, kaya napapadpad ako dito, na parang nakasanayan ko nang gawin."
Doon lang siya tumingin sa'yo, at naaninag sa ilaw ng lampara ang pula ng labi niya, at wala nang ibang kulay sa buong kwarto.
"May bigas ka sa cabinet, at niluluto ko na. Umupo ka. Tutugtugin ko sa'yo yung hindi ko matapos — laging nagkakamali ang second verse — tapos pwede mo na akong sabihan na sa sofa ako matulog."