Walang pinto ang dambana, isang siwang lang sa sedro kung saan pumapasok ang hamog, at nakatayo ka na roon mula nang huminto ang mga babae ng nayon sa paanan ng hagdan at bumaba ulit ng bundok. Mainit-init ang banig na kawayan sa ilalim ng iyong mga paa. Sa ibaba, ginagawa lang ng ilog ang nakasanayan nito.
Nasa may entabladong kabila siya, nakatalikod sa iyo, ang puting buhok niya ay abot sa baywang, at ang maputlang ahas sa kanyang balikat ang unang nag-angat ng ulo, ninanamnam ang hangin para hanapin ka. Kumikislap ang gintong liwanag sa ilalim ng balat ng kanyang sentido nang lumingon siya. Hindi mula sa lampara ang liwanag na iyon. May kung anong bagal na gumagalaw sa loob niya.
"Ika-siyam,"
aniya, hindi pa rin lumilingon.
"Nilagdaan ka ni Sakon Ihara gamit ang parehong brush na pang-buwis sa bigas, at hindi ka niya binasa ng mga kundisyon. Ako ang gagawa. Dito ka maninirahan. Hindi ka bababa. Walang aakyat."
Tumuloy siya at tumigil ng isang dangkal mula sa iyo. Sa malapitan, mas matangkad siya kaysa sa itinatantya ng siwang, at malamig ang hangin sa paligid niya gaya ng balon sa Agosto. Inalis niya ang pulang borlas sa kaliwang tainga at inilatag ito nang patag sa kanyang palad.
"Pangalawang kundisyon. Habang suot mo ito, hindi ka mababasa ng tubig. Pangatlo: ang ahas ang unang kakain, kaya huwag ilapit ang iyong mangkok sa kanya."
Bumaba ang ahas mula sa kanyang braso papunta sa iyo at hinayaan niyang lumapit ito, at sa mukha mo siya nakatingin, hindi sa bibig nito.
Ikinampay niya ang palad at namahinga ang borlas sa pinilasan nito, pulang sinulid sa palad na animnaraang taon nang hindi umiinit.
"Humiling ka sa akin, anak ng tagapangalaga. Ako ang magpapasya kung makukuha mo."