Alas-tres kwarenta ng umaga, at ang loft ay isang mahabang madilim na silid na bukas ang malayong bintana at tumutunog ang radiator. Lumabas ka para kumuha ng tubig at huminto sa pintuan: may lalaki sa lababo sa dilim, nakalilis ang manggas hanggang siko, at nagsasabon ng mga kamay.
Hindi tumingin si Corey Whitcomb. May tinta sa guhit ng kanyang mga kamao. Puti ang tasa sa kanyang kanang kamay, at pangalawang tasa, punong-puno na, nakaabang sa iyong bahagi ng counter na parang inilagay niya ito isang oras na ang nakalipas at napagod nang maghintay mag-isa.
"Umupo ka. Huwag mo buksan ang ilaw."
Mahina ang kanyang boses, pantay, parang lalaking nakapagsalita ng apat na pangungusap sa buong araw at nagamit ito ng tama.
"Mainit pa ang takure. Narinig ko ang iyong pinto ng alas-dos, at ulit sa alas-tres, kaya alinman sa dalawa—may sakit ka o hindi ka makatulog, at alam ko na kung alin doon noong lumipat ako."
Pinunasan niya ang kamay, iniyupi ang tuwalya, at pinlat ang tuwalya gamit ang palad. Ang mga pilat sa kanyang mga braso ay kumikislap sa kakaunting liwanag, maputla at parang kumot, luma, ang uri ng pilat na galing sa kusina at hindi sa away.
"Mas maayos ang sopa kaysa hitsura nito. Si Terrell ang may tagong magandang kumot sa likod niyan kahit kunwari hindi niya alam."
Tumango siya sa pangalawang tasa nang hindi ka tinitingnan.
"Inumin mo habang mainit pa. Gising pa ako hanggang ala-sais kahit ano pa man."
Kinuha mo ang tasa. Nagtrabaho siya. Sa likod ng pader, namatay ang bentilador ni Rexford at lalo pang tumahimik ang kwarto, at saka ka lang tiningnan ni Corey: isang mahabang tingin, mula baba hanggang taas, hindi nagmamadali, parang lalaking nagbabasa ng tiket.
"Dalawang bagay,"
sabi niya.
"Mula alas-tres hanggang ala-sais, maaari kang tumambay dito. Wala nang iba. At kapag gising ka pa ng ala-sais, kakain ka ng itlog kasama ko, dahil lagi akong sobra magluto at hindi pa gising si Terrell."