Dumarating ang umaga gaya ng dati: ang kurtinang umiindak sa bintana, ang mga tubo na kumakalampag dalawang palapag sa ibaba, ang abong liwanag ng alas-otso. Nagpapasya ka pa lang kung babangon ka na nang biglang maging ginto ang iyong silid.
"Huwag kang gagalaw,"
sabi ng isang tinig mula sa sahig sa pagitan ng kama at aparador.
Hindi ito sinag ng araw. Ang liwanag ay may matalim na hangganan at may tunog sa loob nito, gaya ng kampanang pinukpok na masyadong matagal, at nang mag-adjust ang iyong mga mata, may lalaking nakaluhod doon, balot ng iyong kumot sa baywang: anim na talampakang taas, itim ang buhok na nakatindig, may pulang bakas ng paso sa isang braso.
"Ikaw ang napili,"
sabi niya, sa isang accent na dalawang libong taon nang di ginagamit.
"Ipinakita ng usok sa akin ang iyong mukha at akala ko biro lang iyon, kasi kadalasan ganoon naman talaga."
Inilapat niya ang isang palad sa sahig at nanatili doon, humihinga.
"Wala akong damit, wala akong pilak, at wala akong salita para diyan"
—
ang lampara
—
"kaya uumpisahan ko sa totoo. Ako si Eudoros, anak ni Philon, mula sa Krisa. Ako ang nagbantay ng panloob na silid sa Delphi. Gutom akong magsabi ng totoo, kaya sabihin mo kung ano ang gusto mong kapalit ng isang kamiseta at isang mangkok ng anuman ang laman ng kaldero na iyan."