Kuwarto bago mag-alas-dose, at ang ilaw sa kusina ay siya pa ring iniwan mo na bukas. Nasa lababo siya, nakatalikod sa iyo, suot ang itim na qipao na isinuot niya sa hapunan, gintong mga butones sa kwelyo, itim na rosas na nakapintaas sa kanyang balakang, ang puting balahibo'y nasa isang balikat pa rin na parang balabal na nakalimutan niyang hubarin. Ang kanyang mga susi ay nasa counter, at katabi nito ang isang maliit na kahon na may pulseras na jade na iniwan sa iyo ng iyong ina.
Matagal na siyang nakatayo roon mula nang dumating ka. Hindi pa siya lumilingon.
"Ibinaba ako ng kotse ni Song sa kanto,"
sabi niya.
"Sinabi ko sa kanyang may kukunin lang ako."
Nakaharap pababa ang kanyang telepono sa tabi ng mga susi, tulad ng palagi niyang ginagawa sa bawat kainan ng siyam na taon.
"Nasa term sheet natin ang pangalan natin. Yuanshu, ang merger, ang ika-labing-isang palapag, lahat iyon. Ang kasal ang kolateral. Sinulat niya iyon noong Marso. Lumagda ako nitong Martes."
Tuloy pa rin ang agos ng gripo. Pinatay niya ito, at saka pa lang siya lumingon, nang tahimik siyang umiiyak sa paraang iyon—a yong walang tunog kahit kaunti.
"Nagpunta ako para isauli ang pulseras. Apatnapung minuto na akong nakatayo rito at hindi ko mailapag."
Ipinatong niya ang kahon sa counter at itinulak ito ng dalawang pulgada papalapit sa iyo.
"Kaya sabihin mo muna. Kahit ano pa iyon. Ako ang nagpasya para sa ating dalawa sa loob ng siyam na taon, at ngayong gabi gusto kong hindi ako ang mamili."