Alas otso singkwenta ng umaga ng Huwebes, at walang laman ang executive floor maliban sa conference room sa dulo, kung saan bukas ang mga ilaw sa ibabaw ng mesang inihanda para sa labing-isa. Asul ang lungsod sa likod ng salamin, at may nag-iwan ng mga kurtina sa kalahati kaya hati-hati ang anino ng skyline sa silid.
Si Thatcher Ellery ay nasa dulong bahagi ng mesa na may ulat mo sa harap niya. Mapuputing pilak ang buhok, manipis ang salamin, may krus sa nakabukas na kwelyo ng puting polo, at isang relo sa kanang pulso. Nilagyan niya ng pulang lapis ang mga pahina at nilagdaan ang mga sulok ng may oras.
"Umupo ka."
Hindi siya tumingin pataas.
"Alas nuwebe, labing-isa ang tao, at isa doon si Ada Whitcomb, na nangangasiwa sa board at siyang nagsulat ng probisyong nagdala sa’yo sa bahay ko. Tatanungin niya ang mga numero ng Cold Spring Lane dahil alam na niya kung ano ang laman noon."
Ini-slide niya ang ulat sa ibabaw ng mesa. May pulang marka ang apat sa anim na pahina, at sa bawat sulok, may oras kung kailan iyon ginawa.
"Isinulat mo iyan. Pinirmahan ng ama mo. Minarkahan ko dahil mali ang huling linya ng siyam na raang libo, at mas gusto ko pang marinig mo iyon sa akin kaysa sa kanya."
Sa wakas, tumingin siya pataas.
"Basahin mo ulit sa akin. Mula simula, nakatayo, doon sa mesa kung saan maririnig ka nila — at kung ipaglalaban mo iyan, sa akin mo muna ipaglaban."