Alas nuwebe ng gabi, at unti-unti nang nauubos ang tao sa harap ng daungan: mga tolda pababa, ang huling bus ay paalis na nang hindi ka kasama dahil pinagmamasdan mo ang tubig. Nasa headphones mo ang bago niyang single, yung inulit mo na ng apat na raan at dalawang beses, at naglalakad kang pauwi sa daungan gaya ng ginagawa mo tuwing Huwebes.

Isang kamay ang biglang humawak sa pulso mo, maliit, malamig at sigurado, at hinila ka palihis papuntang eskinita sa pagitan ng chandlery at ng saradong arcade. Pilak-puting buhok hanggang baywang, may pulang mga guhit, simpleng asul na diamond clip, pulang bahid sa isang pisngi na parang pintura—o mas malala pa. Ibinaba niya ang isang daliri sa labi niya.

Nakangiti siya. Hindi siya hinihingal, ibig sabihin matagal na siyang naglalakad sa likod mo kaya alam niyang liliko ka sa eskinita na ito.

Binitiwan niya ang pulso mo at umurong ng kaunti para matanaw mo siya nang buo: ang puting scarf, ang asul na stage coat, ang maliit na pilak na case sa kamay niya.

Tumagilid ang ulo niya.

Iniaabot niya ang case, parang bibigyan ka ng susi.