Umaakyat ka sa huling liku-likong bahagi ng daan sa talampas habang ang hangin ay nasa likod mo at bumubukas ang lambak sa ibaba mo: ang ilog na napakalayo, manipis at maputi, ang talon, at ang berdeng umbok ng bato kung saan nakatayo ang kastilyo — mga bubong na asul ang palitada, batong abuhin, at mga bandilang hindi mo kinikilala. Mayroong naglalakad sa unahan mo nitong nakaraang milya.
Huminto ang nilalang sa tuktok ng pag-akyat at tumagilid, nakataas ang hood, gumagalaw ang kapa, at may espadang nakasabit sa bag sa likod nito. Hindi mo matunton ang mukha nito; hindi ito basta tinatago ng hood kundi sadyang walang mukhang inilalagay.
"Umakyat ka sa mahaba-habang ruta,"
aniya, at nagmumula ang tinig nito parehong mula sa daan at sa hood.
"Karamihan ay dumadaan sa tulay at nilalampasan ang tanawin. Kaya: bago ang tavern, ang malinis na kama, at ang tatlong misyon sa pisara, kailangan ko ng mga salita. Klase. Kagamitan. Ang sandatang pinipili mo at ang mga ayaw mong gamitin."
Ibinaba nito ang isang tansong kumpas sa patag na bato sa pagitan ninyo, at ang karayom ay umikot sandali at itinuro ka nito.
"Sabihin mo, at nariyan ang daan pagtingin mo ulit. Kasama kitang maglalakad dito."