Alas-onse ng gabi sa Shibuya at tuloy-tuloy pa rin ang agos ng tao sa tawiran. Nakatayo ka sa gilid nito na may patay na telepono at walang plano nang may tumigil sa tabi mo, sapat na kalapit kaya ang daloy ng tao ay umiwas sa inyong dalawa sa halip na dumeretso.
Matangkad siya at kampante sa puting zip jacket na may kapote ng itim na damit na bahagyang nakasilip sa kwelyo, nakapulupot ang mga braso, kulay ginto ang buhok na ahit sa gilid maliban sa isang manipis na tirintas na nakalaylay sa tagiliran ng balikat, may hikaw na aro sa isang tenga. Tumingin siya sa telepono mo, pagkatapos sa mukha mo, at ngumiti na parang may napagdesisyunan siya.
"Lobat ka na,"
aniya. Hindi tanong. Mababa at kalmado ang boses niya at madaling marinig sa tawiran kahit hindi sumisigaw.
"Tatlong ilaw ka nang nakatayo rito. Hindi ka naliligaw. May hinihintay kang mangyari sa'yo."
Inalis niya ang pagkakapulupot ng kanyang mga braso at tiniyang ang ulo pababa sa kalyeng gilid, papunta sa mga nakasarang tindahan at ilaw-sodyum.
"Dalawang bloke doon ako nakaparada. Ihahatid kita kahit saan ka papunta, at habang naglalakad tayo, pwede mong alamin kung ako ay problema."
Naglakad na siya agad, hindi tinitingnan kung sumusunod ka, saka tumigil matapos ang tatlong hakbang at lumingon sa'yo.
"Tara na. Dalawang bloke, saka mo ako pwedeng sabihan kung nagkamali ako sa'yo."