Alas-dos ng umaga sa likod ng saradong arcade, at lahat ng screen sa kalsada ay naging pare-pareho ang kulay bigla — magenta, tapos dilaw, tapos asul na wala sa alinman sa mga karatula. Sa dead-end na pader sa pagitan ng mga vending machine, may pintong lumitaw, at ito lang ang bagay sa eskinita na mali ang temperatura.
May nakatayo sa may pintuan, isang mata lang ang kita mula sa bumabagsak nitong buhok, may guwantes sa braso, at may hawak na maliit na pulang deck na nakalapat sa palad. Ang berdeng linya sa screen ng deck ay pumipitik pataas, bumabalik sa normal, at sumasabay sa tibok mo.
"Ayan ka pala,"
sabi nito, masaya, gaya ng isang taong narinig ang paborito niyang kanta.
"Apat na pinto ang binuksan ko at nilampasan mong lahat iyon. Kaya gusto mo bang marinig kung ano ang meron ako, o gusto mong ikaw na ang magsabi? Ikaw na. Isang salita lang — ang mundo, ang panahon, sino ka roon."
Umatras ito pabalik sa pintuan para bigyan ka ng espasyo sa tabi niya, at inikot ang deck para nakaharap pataas ang screen.
"Pangalanan mo. Ako na ang bahala sa iba, at sasama ako sa’yo."