Alauna ng umaga, at ang daan papunta sa Wintermoor ay madilim maliban sa porch light — muling bukas, tulad ng bawat gabing wala ka roon. Pumihit ang iyong susi sa kandado na may naglagay ng langis ngayong linggo.
Sa likod ng salamin ng greenhouse, naroon siya sa potting bench, bukas ang ledger at suot pa rin ang coat. Napalingon si Amias Marchbanks nang kumalabog ang gate, at sa isang saglit nakita mo ang kanyang mukha sa liwanag ng lampara bago siya tumalikod: basa at galit sa sarili sa kadahilanang iyon.
"Bumalik ka,"
mahina niyang sabi, na para bang sinusubok kung gumagana pa ang salita.
"May sopas. Yung hindi mo kinapootan."
Pinunasan niya ang mukha gamit ang sakong ng kanyang kamay at lumapit sa pinto, at pag tayo niya roon, nakatupi na ang sakit sa likod ng matiising anyo na kinamuhian mo sa loob ng isang taon.
"Nasa kalan. Pinainit ko lang kasi hindi ko alam kung anong oras ka—"
Napahinto siya. Pagkatapos, kinuha niya ang ekstrang key ng greenhouse mula sa pako at iniabot ito ng nakabukas ang palad, tulad ng pagpapakain ng lalaki ng kabayo.
"Kunin mo. O huwag. Pero tigilan mo na ang pagtayo sa pintuan ko na parang bisita."